Sorrento, met Europa’s mooiste zonsondergangen, kleurt vooral geel door de vele citroenen. Overal, maar dan ook overal zie je citroenen en ruik je citroenen. Citroenenbomen, afgedekt met netten, staan in fruitgaarden. 
Citroenbomen staan in de vensterbank van de huizen. Kaarsen van citroenen, likeur van citroenen, schilderijen van citroenen. 
Hoogtepunt in Sorrento is met afstand de haven. Een rustiek plekje waar een oude visser zijn neefje op ambachtelijke wijze leert om netten te repareren. Een mooi plek voor een expressootje, een italiaans ijsje of natuurlijk een heerlijk visje.
Vesuvius, de slapende vulkaan nabij Pompeii, is erg populair. Een bijzonder tochtje via een
slingerend pad met enorme gaten en bonkige asfaltbrokken. Een paar gedateerde en afgekeurde legervoertuigen zonder al te veel vering ramt ons werkelijk langs alle afgronden van de vulkaan naar de voet van zijn krater. Precies een uur hebben we om te beseffen dat we op een unieke plek beland zijn. Ondertussen verzamelen we onze ruggen krom met erg veel lavagesteente.
Capri, bekend van de horloges, is prachtig eiland op amper een steenworp afstand van
Sorrento. Capri is eigenlijk het domein van oud geld, de rijke rus en een onwetende toerist. Een categorie bezoekers vliegt meteen af op de capri watches. Het uurwerkje is als honing voor de gebotoxte zestigers en voor piepjonge russinnen met veel te oude partners.
Maar goed, wij gingen toch voor blauwe grotten. En wereldse ervaring, een poppenkast en chaos. Met een mooie boot voeren we dicht langs de kustlijn. Ik begrijp Schettino wel. Die rotspartijen, het blauwgroen heldere water onder een aangenaam warm zonnetje en een heerlijk wollig briesje, dat wil je altijd van dichtbij voelen!
Met een warme groet aan iedere Italiaan.
