mischa

Het dagelijks bestuur van comité drinken maakt zich niet alleen zorgen over de ontwikkelingen rondom de Mexicaanse griep, maar ook over merkwaardige randverschijnselen die de virus met zich meebrengt. Het valt op, dat er regelmatig grote groepen mensen na een onbedaarlijke hoestbij van een voorbijganger of collega enorm ongeremd vals en ongelijk het refrein inzetten van Zangeres Zonder Naam, namelijk “Mexicoo, Mexicoohh…”. Een opvoedkundig hand voor de mond bij het niezen wordt de laatste tijd als zeer storend ervaren. Nee, de behoeftige neus wordt tegenwoordig uitgelaten aan de binnenkant van de elleboog. Geregeld worden lieden aangetroffen met lelijke slijmachtige plekken op hun mooie gestreken blouses. Een vriendelijke hand geven is er niet meer bij (en dat heeft trouwens niets te maken met een religieus karakter). Sterker nog, men ontloopt elkaar veelal met prachtige passeerbewegingen. In het verlengde hiervan, namelijk het hanteren van de ultieme hygiëne is onderhand een tweede natuur geworden. Standaard op ieders bureau staat een flesje hygiënisch handzeep en vochtige cleaning doekjes voor de bacterierijke toetsenborden. Openbare gebouwen, huiskamers en kantoren zijn omgeven van dezelfde geuren als in ziekenhuizen, tandarts -en fysio praktijken. Er zullen ongetwijfeld berichten komen, die moderne kantoren willen voorzien van look-a-like “enterprise” automatische schuifdeuren voorzien van de meest intergalactische techno klanken.

Al poetsend, groet ik u

Een ware ‘paniek’uittocht is in gang gezet door een bijzonder soort hysterie en dit gaat gepaard met stressvolle dagen, volgestampte auto’s, doorgezakte aanhangers, te veel fietsen en de meest vreemde dakkoffers rijden slingerend maar vooral onvoorspelbaar over de A7. De bestuurder, een rood aangelopen vader, leeft in sterke onmin met zijn TomTom. Vooral herkenbaar door onrustig bewegende kaaklijnen, twee wit bedrukte handen die een stuur omklemmen en een flink meelevende vrouw. Zijn flink meelevende vrouw probeert zo goed mogelijk te helpen door exact hetzelfde te herhalen wat de TomTom dicteert. De rood aangelopen vader vraagt zich namelijk voortdurend af of reizen met landkaart en dus zonder TomTom niet veel sneller gaat. TomTom wekt de suggestie dat een reis ongeacht aantal kilometers beduidend sneller wordt afgelegd dan een route bepaalt door een landkaart, maar is dat wel zo? Deze vraag dringt zich op bij de rood aanlopen vader. De rood aangelopen karakter van de vader wordt naar alle waarschijnlijk mede veroorzaakt, doordat de flink meelevende vrouw niet meer betrokken wordt bij de essentiële afstandsvragen. Vroeger ontstonden er regelmatig geanimeerde afstandsgesprekken. “Hoeveel kilometer moeten we nog?!”, zwengelt de rood aangelopen vader weer aan. “Nog zo’n stuk!”, beeld de flink meelevende vrouw uit. De uitgebeelde afstand wordt verzorgd door duim en wijsvinger waarbij de afstand een keurig afgemeten stuk is van de landkaart.

Een zomerse groet,

De kredietcrisis verspreidt zich onderhand als een ondoorzichtige rokerige walm over ons land. De aangestoken brandhaard, ontstaan in Amerika, woedt nog steeds en laat sporen van ellende na. Men praat alleen maar over faillissementen, ontslagaanvragen en crisisbeperkende maatregelen. In de kielzog van de kredietcrisis lift een ander onheil dankbaar mee, namelijk de Mexicaanse griep. Deze griep heeft zich inmiddels opgewerkt naar alert fase 5.

Ondertussen in Zuidbroek. Op het schoolplein zijn op een paar plekken speciale kant-en-klare tegels met ingebakken kuilen neergelegd. Geen diepe kuilen maar ongeveer hakdiepe kuilen, knikkerkuilen. Knikkeren op stoeptegels is alsof je gaat voetballen met een rugbybal, snookeren met een biljartkeu of schaken met damstenen. Knikkeren op stoeptegels levert een aaneenschakeling op van springende knikkeraars en stuiterende knikkers.

Al knikkerend groet ik jullie.

Naast de bal, shuttle, water, racket, fiets, kano, pijl/boog, horden, enz., maakt ook een levend object deel uit van zogenaamde sportvoorwerpen op een Olympische spelen, namelijk een paard.. Anky van Grunsven trok alle aandacht na het behalen van de gouden plak op onderdeel dressuur. Anky, niet te verwarren met het paard, nam het applaus in ontvangst, lauwerde zichzelf en griste handig de liefbedoelde knuffels uit het publiek. Tenslotte galoppeerde ze stampvoetend en roodaanlopend naar haar levensgezel. Hij stond immers niet in haar zone tijdens de gouden kuur. Hij was geen tijdsgetuige. Het paard, die overigens sterke gelijkenissen toont met haar baasje, staat voorovergebogen en hijgend bij te komen van een verdraaid moeilijk dressuurkuurtje. Salinero, het paard, wordt eigenlijk afgeserveerd met een dag oude wortel en een suikerklontje. De één staat niet in verhouding met de andere. Is het nu een schouwspel der ondergeschikten? Ik weet het niet! Mijn sympathie gaat voorlopig sterk uit naar de dames waterpoloteam, de dames Van Eupen/van der Kolk en natuurlijk naar het ultieme kippenvelmoment: Maarten van der Weijden (lange afstandszwemmer). De gouden plak van Anky van Grunsven, hoe knap ook (3x goud met 2 paarden) valt schraal weg tegen de andere behaalde plakken.

In Gasselte, onder de rook van Peking in aanloop naar de Olympische spelen, hebben we deze zomer onze tent opgeslagen. Ruim een week in de ban van een eekhoorn in Gasselte, de hunebedden in Borger en de boomkroonpaden van Gieten. Op voorhand is een eekhoorn een schattig en evenzo een aandoenlijk beestje, die niemand in de weg zit. De propaganda rondom dit beest ontneemt ieders zicht op de werkelijkheid. De eekhoorn voert een ware terror terreur in de ochtend. Met name de herrie en de precisiebombardementen met dennenappels maken de eekhoorn tot een onuitstaanbaar walgelijk beest. De hunebedden in Borger en omgeving blijven wat mij betreft mysterieus. Het is nog steeds bij benadering onverklaarbaar hoe het volkje de draagstenen en dekstenen op elkaar hebben gekregen. Deze vraag staat hoe dan ook los van de functie van zo’n hunebed. Het antwoord ligt wellicht dichterbij want in een educatief programmaatje op een pc kon je met een aantal muisklikken een virtueel hunebed samenstellen. Het lijkt er dan verdacht veel op dat de functie en de bouw van de hunebed in zeker zin gereïncarneerd is, dan wel is afgeleid van mickey muis’ clubhuis.

Een pleitbezorgende groet voor diervrije sportevenementen

…maar net iets te ver. We zijn uiteindelijk kansloos en ongenadig verslonden door het gretig rode gevaar. De russen waren scherper maar vooral frisser in al hun bewegingen. Op het oog zou je dit kunnen toeschrijven naar de vorm van de dag, de russen waren misschien in topvorm en oranje trof zichzelf aan in een onverklaarbare matte en gemakzuchtige staat. Maar dit is zijn geheel onwaarschijnlijk. Zelfs de aanwezigheid van een halfgodelijke Hiddink heeft hier niets mee te maken. Onze manke zit verscholen in een op het oog vreemde discipline, namelijk onze opstelling, houding bij een wachtrij voor een kassa, pinautomaat of een kaartje voor leuke voetbalwedstrijd.

Wij, Nederlanders, laten met grote regelmaat fatsoenlijke en beleefde gaten vallen tussen onszelf en de eerstvolgende in de rij. Of liever gezegd, we voelen ons vaak opgelaten en bezwaarlijk als we te dicht in elkaars zone bevinden. Een rus heeft hier totaal geen last van, sterker nog. Een rus loert en scant op een buitenkansje. Ze worden bovendien tamelijk nerveus van een slecht aaneengesloten wachtrij en duiken vrijwel meteen in een opengesprongen rij voordat een ander dat doet.

Verfijnd spel, beproefde tactieken en veelvuldig balbezit hebben is voor de russen nauwelijks van enige betekenis. De russen hebben in deze kwartfinale optimaal gebruik gemaakt van de chaos veroorzaakt door ontstane gaten. Een specialiteit van een rus. Oranje daarentegen was dus niet bij machte om hun modelvoetbal op te offeren voor het opvullen van gaten

Wachtend in een rij, groet ik jullie

“Welkom in een zonovergoten Portugal”, spoelt de piloot van het vliegtuig nog even door. Bijna drie uur vanaf Groningen Airport naar een klein landingsbaantje op Faro moest de piloot uiteindelijk volop in de remmen. Het arme vliegtuigje strompelt bijna over zijn eigen wielen en probeert met alle macht zijn evenwicht te behouden met zijn magere vleugels. Onze medereizigers, veelal ouderen onder begeleiding van een moderne rollator met ABS, hebben een vreemde uitkijk, ja zelfs een beetje een verwilderde aanblik. Vooraf hoorde ik een oudje nog zeggen dat de veiligheidsdemonstratie van zo’n mooie stewardess toch geen zin heeft. “als het niet goed gaat dan is er geen houden meer aan”, zei een levens vreugdevol oudje. Het vliegtuigje schudt nog even en controleert uiteindelijk stapvoets naar de hangar. Het levens vreugdevol oudje is in deze kennelijk staat toch erg blij met zijn voeten aan de grond.

De fascinatie voor de zee in Portugal of liever gezegd de zee in het algemeen is mij totaal onduidelijk. De zee maakt op mij vooralsnog een onheilspellend en angstaanjagend indruk. Zelfs een rustige en kabbelende zee maakt een ritselende en hypnotiserend geluid. Vol onbegrip en afgrijzen kijk ik naar al die mensen die veel te dicht langs het vernietigende zoute zeewater lopen. Dit wordt overigens nog eens versterkt doordat iedereen onzinnig en onverantwoord speurend de duinen scant naar …tja, waar kijken ze naar? Het is zoeken naar onheuse fatale spanning. Mijn intense en afkerige houding jegens de verraderlijke zee blijft overeind.

Nee, dan liever een onschuldig fonteinstraaltje midden in een veilig park omgeven door prachtige bomen en bloemen. Mijn wijsvinger, de enige onvoorspelbare veroorzaker van een lief klein onschuldig verfrissend straaltje water. Of gewoon een balspelletje in een duimdiep helder en schoon zwembadje.

Een pleitbezorgende handschreeuw voor hogere duinen, groet ik jullie